Ανοίγω αυτό το ημερολόγιο με μια συμβολική κίνηση, ένα
πισωγύρισμα, μια βουτιά στο παρελθόν, όπως κάνουμε πάντα όταν βλέπουμε να
λιγοστεύει το μέλλον μας.
Σημαίνει
άραγε κάτι πιο πολύ όλο αυτό;
Φεύγει ο χρόνος, χρόνος κενός, γιατί ο χρόνος που διαθέτεις (με πολλήν αγάπη και εθελουσίως βέβαια)
αποκλειστικά για την φροντίδα παιδιών και εγγονιών είναι χρόνος των άλλων,
χρόνος ξένος, χρόνος που προσμετράται στη ζωή των άλλων και αφαιρείται από τη
δική μου που απλώς συσσωρεύει μέρες τις οποίες αγωνίζομαι – και αγωνιώ – να
γεμίσω. Ίσως η καταγραφή αυτής της αγωνίας (μαζί με την λεπτομερή και ανελέητη
καθημερινή καταγραφή των ημερήσιων εξόδων μου) να αποτελούν πλέον το μόνο
τετριμμένο περιεχόμενο ενός χρόνου
παρόντος που είναι έμπλεος παρελθόντος αλλά κενός από ζωντανό παρόν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου