Τετάρτη 22 Μαΐου 2013

ΑΠΟΝΟΜΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ:
το υπέρτατο δικαίωμα του πολίτη και η απόλυτη κατάχρηση εξουσίας.


Καταπληκτικά νέα.
Μία δίκη στην οποία εμπλέκομαι για υπηρεσιακό ζήτημα, η οποία ξεκίνησε το 2001 και συνεχίζεται από Διοικητικό Εφετείο σε Συμβούλιο της Επικρατείας κι από αναβολή σε αναβολή,  αναβλήθηκε για όγδοη συνεχή φορά και πάει για τον Σεπτέμβριο - καλύτερα, λέω, για να περάσουμε και τον δέκατο τρίτο χρόνο!!!  μήπως ξεφύγουμε την γρουσουζιά.
Σημειώνω εν προκειμένου ότι τόσο εγώ όσο και η αντίδικος έχουμε από πολλών ετών συνταξιοδοτηθεί και η υπηρεσία αναφοράς έχει πλέον καταργηθεί.
Ο δικηγόρος λέει ότι δεν μπορούμε να πιέσουμε τους δικαστές, μπορούμε όμως -όταν και αν ποτέ τελεσιδικήσει το ζήτημα και αν εξακολουθούμε βέβαια να είμαστε εν ζωή- να αρχίσουμε μια νέα δίκη ζητώντας αποζημίωση για την καθυστέρηση απονομής δικαιοσύνης, η οποία με την σειρά της θα έχει την ανάλογη καθυστέρηση. Δαιμόνια σκέψη......
Όμως υποψιάζομαι ότι δεν τα ξέρει καλά ο δικηγόρος. Εγώ ξέρω καλύτερα, οι δικαστές έχουν σχέδιο κατά την λογική του Καραγκιόζη και λένε: θα περιμένουν, θα περιμένουν, θα περιμένουν κι απ' το πολύ περίμενε θα κουραστούν, θα ιδρώσουν, θα κρυώσουν, θ' αρρωστήσουν, θα πεθάνουν κι έτσι δεν θα υπάρχει πια λόγος για δίκη. Απλό !!!
Είδες η δικαιοσύνη - και όλα τα άλλα - σ' αυτό τον ανθηρό (θα μπορούσα να πω και χλοερό) τόπο;

Τρίτη 21 Μαΐου 2013

ΠΩΣ  ΝΑ  ΜΕΤΑΤΡΕΨΕΤΕ  ΕΝΑ  ΣΟΒΑΡΟ  ΠΡΟΒΛΗΜΑ

                         ΣΕ  ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΗ  ΦΑΡΣΑ
 
Καθώς ομαλά εξελίχθηκαν οι πανελλαδικές εξετάσεις, χωρίς ευτυχώς άλλες αναταράξεις, δεν μπορεί να μην σκεφτεί κανείς την έλλειψη σοβαρότητας με την οποία χειρίστηκαν την διακηρυχθείσα αλλαγή στο διδακτικό ωράριο των καθηγητών – με όλες τις παράπλευρες απώλειες που αυτή συνεπάγεται – τόσο το υπουργείο όσο και το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, συνεπικουρούμενα αμφότερα από την επικοινωνιακή υστερία που κατέλαβε τα μέσα ενημέρωσης.
Η χρονική ακολουθία του δράματος που εξελίχθηκε σε ιλαροτραγωδία έχει ως εξής: το υπουργείο δημοσιοποίησε την έναρξη της συγκεκριμένης διάταξης, η οποία ήταν γνωστή ήδη από τον περασμένο Νοέμβριο, μόλις λίγες ημέρες πριν από τις πανελλαδικές εξετάσεις. Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ έσπευσε να απαντήσει με προκήρυξη απεργίας κατά την διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων. Το υπουργείο ανταπάντησε με το εκφοβιστικό μέτρο της εκ των προτέρων!!! πολιτικής επιστράτευσης, πριν καν οι ΕΛΜΕ αποφασίσουν αν θα ακολουθήσουν την πρόταση της ΟΛΜΕ. Και όταν τελικά, στη γενική συνέλευσή τους, οι πρόεδροι των  ΕΛΜΕ αποφάσισαν την απεργία, σύμφωνα με την αρχική πρόταση της ΟΛΜΕ, αυτή αιφνιδιαστικά (;;) και αναιτιολόγητα, ανέκρουσε πρύμναν και εισηγήθηκε αναστολή της κινητοποίησης.
΄Ολο αυτό το διάστημα οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις είχαν πάρει φωτιά αναστατώνοντας, με συναισθηματικές εξάρσεις περί της ψυχικής ηρεμίας των μαθητών, όχι μόνον τους ίδιους τους μαθητές αλλά και όλη την ελληνική κοινωνία η οποία αμέσως χωρίσθηκε σε σφοδρούς πολέμιους και ένθερμους υποστηρικτές είτε του υπουργείου είτε των καθηγητών. Αποτέλεσμα : μια φαρσοκωμωδία και μάλιστα κακού γούστου – πολύ κακό για το τίποτα.
Βέβαια, θα πει κανείς, τέλος καλό, όλα καλά… Μήπως όμως θα πρέπει κάποτε να σοβαρευτούμε σ’ αυτό τον τόπο και να χειριζόμαστε με διορατικότητα, συνέπεια και ευθύνη όχι μόνο τις εκατέρωθεν διακηρύξεις αλλά και τις συνέπειές τους;

                                       

 

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013


Μισώ τις γιορτές, την υποτιθέμενη ευφροσύνη και την αναγκαστική ευτυχία που επιβάλλουν. Χτες βράδυ, με μια πρόσκληση σε γιορτή, συνάντησα φίλους και συναδέλφους παλιούς και αγαπημένους. Όμως τους είδα όλους πολύ γερασμένους - αλλά δεν είχα μαζί μου καθρέφτη για να δω και τον εαυτό μου!  Δεν αντιλαμβανόμαστε τις ενστάσεις του φθίνοντος σώματος. Το σώμα !! Πώς τείνουμε να αγνοούμε την πραγματικότητα που μας επιβάλλει…

 

Κυριακή 19 Μαΐου 2013

Ανοίγω αυτό το ημερολόγιο με μια συμβολική κίνηση, ένα πισωγύρισμα, μια βουτιά στο παρελθόν, όπως κάνουμε πάντα όταν βλέπουμε να λιγοστεύει το μέλλον μας.

Σημαίνει άραγε κάτι πιο πολύ όλο αυτό;
Φεύγει ο χρόνος, χρόνος κενός, γιατί ο χρόνος που διαθέτεις  (με πολλήν αγάπη και εθελουσίως βέβαια) αποκλειστικά για την φροντίδα παιδιών και εγγονιών είναι χρόνος των άλλων, χρόνος ξένος, χρόνος που προσμετράται στη ζωή των άλλων και αφαιρείται από τη δική μου που απλώς συσσωρεύει μέρες τις οποίες αγωνίζομαι – και αγωνιώ – να γεμίσω. Ίσως η καταγραφή αυτής της αγωνίας (μαζί με την λεπτομερή και ανελέητη καθημερινή καταγραφή των ημερήσιων εξόδων μου) να αποτελούν πλέον το μόνο τετριμμένο  περιεχόμενο ενός χρόνου παρόντος που είναι έμπλεος παρελθόντος αλλά κενός από ζωντανό παρόν.

Μόλις τα κατάφερα, νομίζω. Καλή αρχή!